Του Σαράντου Καργάκου, Ιστορικού – Συγγραφέως

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε
κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτό το λόγο να είναι αποικία».

• «Τζάμπα μάγκες» τα JUMBO
• Καλλιτεχνικός Διαγωνισμός για παιδιά και για νέους : «Εικόνες από τη ζωή ενός Αγίου της Εκκλησίας μας, εάν αυτός ζούσε σήμερα»
• Μήνυμα του Μακ. Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου για την εορτή των Τριών Ιεραρχών
• Στο ενοριακό Πνευματικό μας Κέντρο : Παρουσιάσεις των βιβλίων «Εμφύλιος» του Κωνσταντίνου Κόλμερ και «H Ελλάδα κατά τους Βαλκανικούς πολέμους (1912-1913)» του Σαράντου Καργάκου
• «ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ – Αλήθεια και ψεύδη» : ημερίδα του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής την Κυριακὴ 12 Φεβρουαρίου
• "Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας." Επιστολή του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου μας κ. Ιερωνύμου προς τον Πρωθυπουργό κ. Λ. Παπαδήμο
• Η Υπαπαντή του Κυρίου
• Η Υπαπαντή του Κυρίου

• Η νοσταλγία της ελευθερίας, του π. Αλέξανδρου Σμέμαν
• Μετάνοια: Μια μεγάλη κατανόηση, του επισκόπου Διοκλείας Κάλλιστου Ware
• Μάθε να προσεύχεσαι, του Αρχιεπισκόπου Anthony Bloom
• Η ειρήνη του Θεού, του Αρχιμ. Νικήτα Βουτυρά
• Δέκα φράσεις για να ΜΗΝ πείτε στο παιδί σας...
• Τα παιδιά μαθαίνουν αυτό που ζουν

Ε ν ο ρ ι α κ ά

• Ιερά Αγρυπνία στη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους
• Κάθε Τετάρτη στις 5.00 μ.μ. ο Εσπερινός και η Παράκληση της Παναγίας μας και αμέσως μετά ο Κύκλος Συμμελέτης Αγίας Γραφής, με θέμα : Το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο
• Νέα ημέρα και ώρα: Κάθε Κυριακή στις 7.00 το απόγευμα σύναξη νέων και φοιτητών, με ενδιαφέροντα θέματα

Με αφορμή την εορτή των Τριών Ιεραρχών

• Η εορτή των Τριών Ιεραρχών. Υπάρχει λόγος;
• Τα εννιά κακά της Παιδείας μας, του Καθηγητή Γεωργίου Μπαμπινιώτη
• Ποια παιδεία θέλουμε; του Κωνσταντίνου Χολέβα, πολιτικού επιστήμονα
• Το μάθημα των θρησκευτικών στην Ευρώπη
• Η ελληνική παιδεία
• «Μη Θρησκευτικά, προς Θεού»!
• Σχολική Βία - Οι "τρομοκράτες" της αθωότητας
• Η αγάπη για το βιβλίο ξεκινά από την οικογένεια !

του Καθηγητή Γεωργίου Μπαμπινιώτη

Ασχολούμενος πολλά χρόνια με την Παιδεία μας σε όλες τις βαθμίδες, τελευταία δε- λόγω του Εθνικού Διαλόγου- περισσότερο εντατικά και σε μεγαλύτερη έκταση και βάθος, διαπιστώνω -όχι για πρώτη φορά ούτε καν πρώτος- ορισμένες έκδηλες αδυναμίες, που αν δεν αρθούν δεν θα μπορέσει ποτέ να ορθοποδήσει η Εκπαίδευσή μας. Θα αναφερθώ επιγραμματικά σ΄ αυτές, σε ό,τι θα μπορούσε να ονομασθεί «τα εννιά κακά της Παιδείας μας», αφήνοντας για επόμενο κείμενό μου τους τρόπους αντιμετώπισής τους.

1. Εχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν αξιολογείται! Δεν γνωρίζουμε δηλαδή με υπεύθυνο, επιστημονικό, συστηματικό και επαναλαμβανόμενο τρόπο τις αδυναμίες και τις δυνάμεις τού συστήματος με το οποίο μορφώνουμε τα παιδιά μας. Ετσι δεν μπορούμε να παρεμβαίνουμε διορθωτικά και να το βελτιώνουμε. Λειτουργούμε, κατά κανόνα, εμπειρικά. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα βαδίζει από χρόνια σχεδόν με αυτόματο πιλότο!

2. Εχουμε τους εκπαιδευτικούς μας ανεπαρκώς καταρτιζομένους στα Πανεπιστήμιά μας και σπανίως επιμορφούμενους στην Εκπαίδευση. Δεν τους ετοιμάζουμε δηλαδή όσο και όπως πρέπει για εκπαιδευτικούς στα πανεπιστήμιά μας κι αφού μπουν στην Εκπαίδευση δεν υπάρχει τακτική, περιοδική, υποχρεωτική επιμόρφωση, κατάλληλα οργανωμένη και με παροχή κινήτρων. Ακατάρτιστος και ανεπιμόρφωτος εκπαιδευτικός (σε συνδυασμό με τις αδυναμίες τού εκπαιδευτικού μας συστήματος) δεν εγγυάται καμιά ποιότητα στην Παιδεία μας...

3. Εχουμε μια Τεχνική- Επαγγελματική Εκπαίδευση εκπαιδευτικά και κοινωνικά απαξιωμένη. Φαίνεται σαν να τη θεωρούμε κατάλληλη μόνο για παιδιά ενός κατώτερου Θεού! Αποτέλεσμα: η συσσώρευση υποψηφίων για σπουδές στα Πανεπιστήμια και, κατ΄ επέκταση, οι στρατιές ανέργων, υποαπασχολουμένων και υπαμειβομένων πτυχιούχων.

4. Εχουμε «πετύχει» μια γενικότερη κοινωνική απαξίωση τού δασκάλου. Η ελληνική κοινωνία δεν εμπιστεύεται τον δάσκαλο, όπως άλλωστε δεν εμπιστεύεται τον δικαστή, τον παπά, τον γιατρό, τον δημόσιο υπάλληλο κ.ά. Η αναξιοπιστία αυτή οδηγεί στην αναζήτηση όλο και περισσότερων δικλίδων ασφαλείας. Ετσι φτάσαμε σ΄ ένα αδιάβλητο μεν αλλά αναξιόπιστο και απάνθρωπο σύστημα εξετάσεων για τα πανεπιστήμια που από τη μια υπονόμευσε την έγκυρη φυσική αξιολόγηση τού μαθητή από τους δασκάλους του μέσα στο σχολείο κι από την άλλη μετέτρεψε το Λύκειο σε φροντιστήριο, χωρίς μάλιστα να εμπιστεύεται τη δουλειά που γίνεται σ΄ αυτό.