Ἡ Κυριακή του Παραλύτου ἀντλεῖ τὸ θέμα της ἀπὸ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπῆ, ποὺ ἀναγινώσκεται στὴν θεία λειτουργία. Αὐτὴ περιλαμβάνει τὴν διήγηση τῆς ἰάσεως τοῦ παραλυτικοῦ στὴν Προβατικὴ κολυμβήθρα, τὴν Βηθεσδά, στὰ Ἱεροσόλυμα (Ἰω. 5, 1-15). Τὸ δράμα τοῦ ἐπὶ 38 ἔτη παραλύτου συγκινεῖ τὸν Κύριο καὶ τὸν θεραπεύει. Ὁ Χριστὸς παρουσιάζεται σὰν ἰατρὸς ψυχῶν καὶ σωμάτων. Τὸν παράλυτο δὲν τὸν θεραπεύει ἡ κολυμβήθρα, ἀλλὰ ὁ πανσθενουργὸς λόγος τοῦ Κυρίου.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’.
Εὐφραινέσθω τὰ οὐράνια, ἀγαλλιάσθω τὰ ἐπίγεια, ὅτι ἐποίησε κράτος ἐν βραχιόνι αὐτοῦ ὁ Κύριος· ἐπάτησε τῷ θανάτῳ τὸν θάνατον· πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο, ἐκ κοιλίας ᾍδου ἐρρύσατο ἡμᾶς, καὶ παρέσχε τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὴν ψυχήν μου Κύριε, ἐν ἁμαρτίαις παντοίας, καὶ ἀτόποις πράξεσι, δεινῶς παραλελυμένην, ἔγειρον, τῇ θεϊκῇ σου ἐπιστασίᾳ, ὥσπερ, καὶ τὸν παράλυτον ἤγειρας πάλαι, ἵνα κράζω σεσωσμένος· Οἰκτίρμον δόξα, Χριστὲ τῷ κράτει σου.

Μεγαλυνάριον.
Λόγῳ σου Σωτήρ μου ζωοποιῷ, ἤγειρας ἐκ κλίνης, τὸν Παράλυτον ὡς Θεός, κείμενον χρονίως παρὰ τὴν κολυμβήθραν, τοῦ Σιλωὰμ ὃς ἄρας, τὴν κλίνην ᾤχετο.

Η θεραπεία του παραλυτικού της Βηθεσδά

Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομότιμου καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, 24 Απρ. 2010

Ἡ Ἐκκλησία μας τήν Δ΄ Κυριακή ἀπό τοῦ Πάσχα διαβάζει τήν περικοπή τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Βηθεσδά (Ἰω 5,1-15). Ζήτημα δημιουργήθηκε γιά τόν καθορισμό «τῆς ἑορτῆς τῶν Ἰουδαίων», τήν ὁποία ἀναφέρει ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν ἀρχή τῆς διηγήσεώς του. Ποιά εἶναι αὐτή «ἡ ἑορτή τῶν Ἰουδαίων», μέ τήν εὐκαιρία τῆς ὁποίας ὁ Ἰησοῦς βρῆκε τόν ἰσραηλιτικό λαό συγκεντρωμένο στά Ἰεροσόλυμα; Ἕνα χειρόγραφο, ὄχι σπουδαῖο, προσθέτει τήν λέξη «τῶν ἀζύμων», καί ἕνα ἄλλο «τῆς σκηνοπηγίας». Αὐτά εἶναι ἑρμηνευτικά γλωσσήματα τοῦ περιθωρίου. Ἀπό τούς ἑρμηνευτές ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι καί οἱ περισσότεροι ἀπό τούς νεωτέρους ἀκολουθοῦν τόν Χρυσόστομο, κατά τόν ὁποῖο ἡ γιορτή ἦταν ἡ Πεντηκοστή. Γι' αὐτό ἴσως καί ἡ Ἐκκλησία ἤδη ἀπό τά πολύ ἀρχαῖα χρόνια φρόντισε ὥστε σέ μία ἀπό τίς Κυριακές τοῦ Πεντηκοσταρίου νά διαβάζεται καί αὐτή ἡ περικοπή.

• Κυριακή του Παραλύτου
• Η θεραπεία του Παραλύτου του π. Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου(†) (ὁμιλία στό Καλογερικό, 29-4-2007)
• Η εορτή της Μεσοπεντηκοστής
• Χρειασθήκαμε Θεό που σαρκώθηκε και πέθανε, για να ζήσουμε., Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου
• Υπήκοος μέχρι θανάτου,Επισκόπου Διοκλείας Καλλίστου Γουέαρ
• Ο Θάνατος σαν νίκη,Επισκόπου Διοκλείας Καλλίστου Γουέαρ
• Να μοιραστούμε με τους άλλους τη μεγάλη χαρά της Ανάστασης..., Επισκόπου Διοκλείας Καλλίστου Γουέαρ
• Η Θ. Λειτουργία των Προηγιασμένων, του Καθηγητού (+) Ι. Μ. Φουντούλη
• Η Σταύρωση και η Ταφή του Χριστού
• Το Άγιον Πάσχα
• Το Ευαγγέλιο της Ανάστασης

Ε ν ο ρ ι α κ ά  

• Αποστολή αγάπης προς τον λαό και τα παιδιά της Μαδαγασκάρης. Ας βοηθήσουμε όλοι...
• "Η ενορία μας κοντά στους διαγωνιζόμενους των Πανελληνίων Εξετάσεων"
• Παράκληση υπερ των υποψηφίων για τα ΑΕΙ (ζωντανή ηχογράφηση από τον Ι.Ν.Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού)
• Ευχαριστήρια επιστολή του Πρέσβη της Κίνας στην Ελλάδας προς τον Ι. Ναό μας
• Για την ανάπαυση των ψυχών των νεων που έφυγαν, στον Ιερό Ναό του Κοιμητηρίου Χολαργού
• Κοντά στους αδελφούς μας, με αγάπη, και τις άγιες ημέρες του Πάσχα
  Φιλανθρωπικές δραστηριότητες από το Ενοριακό Φιλόπτωχο Ταμείο του Καθεδρικού Ιερού Ναού Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
• Πασχαλινή δωροέκθεση, για να να ενισχυθεί η καθημερινή προσφορά έτοιμου φαγητού (συσσίτιο) και οι εορταστικές προσφορές στους συνανθρώπους μας

• Συμπορευθώμεν... Η ομιλία του π. Συμεών στη συναυλία βυζαντινής μουσικής εν όψει του Πάσχα

Το ῾Χριστός Ανέστη᾽ δονεί την ατμόσφαιρα της Εκκλησίας απ᾽ άκρου εις άκρον την Πασχαλινή περίοδο, αλλά και κάθε άλλη περίοδο του χρόνου, αφού στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει μεγαλύτερη εορτή από την Ανάσταση του Κυρίου. Η Ανάσταση αποτελεί το επιστέγασμα όλων των άλλων εορτών, γιατί με αυτήν νικήθηκε ο ῾έσχατος εχθρός᾽ του ανθρώπου, ο θάνατος. Με την Ανάστασή Του ο Κύριος έδειξε ότι προοπτική του ανθρώπου είναι η ζωή• ότι ο θάνατος είναι μέρος αυτής, αφού φάνηκε ῾η ζωή εν τάφω᾽. "Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσιν και περισσόν έχωσιν" είπε ο Ίδιος (Ιωάν. 10,10), κατά συνέπεια η Ανάστασή Του σηματοδοτεί και την ανάσταση του λογικού πλάσματός Του. Ώστε ῾θάνατος ουκέτι κυριεύει᾽ • ῾της ζωής γαρ ηξιώθημεν εν Χριστώ Ιησού᾽. "Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν".
‘Ο,τι πιο φυσικό λοιπόν να πανηγυρίζουμε και να διατρανώνουμε τη χαρά μας μπροστά στο μοναδικό αυτό και εκπληκτικό γεγονός, το οποίο ανέτρεψε στην κυριολεξία όλα τα δεδομένα και τις σταθερές της ιστορικής πραγματικότητας!
Τι σημαίνει όμως πανηγύρι και διατράνωση της χαράς; Μήπως βεγγαλικά και βαρελότα και αυτοσχέδιες βόμβες, με τα οποία θρηνούμε κάθε χρόνο ένα σωρό θύματα και τα οποία προκαλούν την αγανάκτηση κάθε ορθοφρονούντος Χριστιανού; Μήπως τραγούδια στη διαπασών λαϊκά, ελαφρολαϊκά, ντίσκο, χέβι-μέταλ ή ρέιβ, με τα οποία ῾τρυπιέται᾽το μυαλό και εύχεται κανείς να βρισκόταν ολομόναχος στα όρη και στα βουνά; Ή μήπως το πανηγύρι της Ανάστασης εκφράζεται κυρίως με το ψήσιμο του οβελία, του κοκορετσιού και των λοιπών εδεσμάτων, με τα οποία θα γεμίσει μέχρις εσχάτης πλήρωσης το στομάχι του ο πιστός, για να βρει ανακούφιση έπειτα στην κατάποση δεκάδων γκαζοζών ή και μερικές φορές στην καταφυγή στα νοσοκομεία;
Ασφαλώς και όχι! Τέτοιες αντιδράσεις για το πανηγύρι της Ανάστασης πόρρω απέχουν από το κατά Χριστόν εκκλησιαστικό ήθος και το μόνο που φανερώνουν είναι ότι ο πιστός είναι τελικώς άπιστος και ίσως και άθεος. Ή μάλλον είναι πιστός, αλλά στην ειδωλολατρία της αρχαίας εποχής, στην οποία υπήρχαν ανάλογες εκδηλώσεις θορύβου και φαγοποτιού μέ τις διάφορες εορτές του Διονύσου.
Πράγματι! Το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα του ορθοδόξου χριστιανικού λαού συμμετέχει στην Ανάσταση με το να παραμένει μόνο στην τελετή της δωδεκάτης νυχτερινής για να ακούσει το ῾Χριστός Ανέστη᾽, να διαδηλώνει την υποτιθέμενη χαρά του με τα θορυβώδη βαρελότα και να κάνει έπειτα μεταβολή για να επιπέσει στη μαγειρίτσα και τα λοιπά του πασχαλινού τραπεζιού, τι άλλο δείχνει παρά την απουσία του Χριστού και τη δύναμη της Αναστάσεώς Του από τη ζωή των ῾χριστιανών᾽αυτών! Το λέει μάλιστα και ο ψαλμικός στίχος της αναστάσιμης ώρας: ῾Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί Αυτού και φυγέτωσαν από προσώπου Αυτού οι μισούντες Αυτόν᾽! Και ώ του θαύματος! Πραγματοποιείται επακριβώς το λεχθέν: Διασκορπίζονται οι εχθροί του Χριστού (κρατώντας μάλιστα και αναμμένες αναστάσιμες λαμπάδες) και φεύγουν από μπροστά Του όσοι Τον μισούν – εννοείται ότι εξαιρούνται αυτοί που πράγματι είναι δικαιολογημένοι: μητέρες μικρών παιδιών, άνθρωποι που έχουν να φροντίσουν γέροντες και ασθενείς κ.λπ. Τέτοια άμεση εκπλήρωση αγιογραφικού λόγου πουθενά αλλού δεν απαντάται.