Το Μέγα Προσκλητήριο [Ομιλία Πρωτοπρ. Ιωάννη Καλογερόπουλου - Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά]

Το Μέγα Προσκλητήριο (Κυριακή ΙΑ’ Λουκά)

Συνήθεια καθιερωμένη στη ζωή μας η πρόσκληση, το προσκλητήριο. Οι άνθρωποι αισθανόμαστε την ανάγκη, σε διάφορα σημαντικά γεγονότα της ζωής μας να αποδεχόμαστε προσκλήσεις αλλά και να προσκαλούμε εμείς άλλους ανθρώπους. Εκείνοι να συμμεριστούν τη χαρά μας και εμείς την ζεστασιά της παρουσίας τους. Να καθίσουν στο τραπέζι μαζί μας, κι έτσι, με τον τρόπο αυτό, να βρεθούμε ό ένας πιο κοντά στον άλλον. Μια τέτοια πρόσκληση συνήθως μας γεμίζει χαρά, και μάλιστα, όσο πιο σημαντικό είναι το πρόσωπο που μας προσκαλεί, τόσο μεγαλύτερη τιμή και χαρά αισθανόμαστε.

Σ’ ένα τέτοιο μεγάλο και επίσημο δείπνο αναφέρεται η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα. Δείπνο όχι ανθρώπινο, αλλά ουράνιο, θείο. Και, στο δείπνο αυτό, την πρόσκληση δεν την στέλνει κάποιος σημαντικός άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Θεός. Εκείνος είναι ο προσκαλών. Όμως, ποιο να είναι άραγε το δείπνο;

Το δείπνο στο οποίο μας προσκαλεί ο Θεός (και μάλιστα, προσκαλεί όλους τους ανθρώπους, μηδενός εξαιρουμένου) είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Η είσοδός μας όμως στη Βασιλεία των Ουρανών, έχει ως βασική προϋπόθεση την ένταξή μας στο σώμα της εκκλησίας, η οποία γίνεται κατά την ημέρα της βαπτίσεώς μας. Η πίστη μας στον Ιησού Χριστό και το Άγιο Βάπτισμα, είναι εκείνα που μας εντάσσουν στο σώμα της εκκλησίας, και μας δίδουν το δικαίωμα της συμμετοχής εις το γαμήλιο δείπνο. Μόνον ως μέλη του σώματος της εκκλησίας μπορούμε να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, και έτσι να συμμετέχουμε (από την παρούσα κιόλας ζωή) στο μέγα δείπνο, προγευόμενοι τα μέλλοντα και αιώνια αγαθά. Ο Κύριος, μας προσκαλεί όλους στο τραπέζι της Θείας Ευχαριστίας. «Πίετε εξ αυτού πάντες», μικροί και μεγάλοι, λευκοί και μαύροι, πλούσιοι και φτωχοί. Οι πάντες είναι προσκεκλημένοι. Ο Πατέρας προσκαλεί όλα τα παιδιά του. Κανέναν δεν εξαιρεί, κανέναν δεν αποκλείει.

Όμως, όπως οι καλεσμένοι της παραβολής, έτσι κι εμείς προβάλλουμε δικαιολογίες για να μην αποδεχθούμε αυτό το προσκλητήριο.

Ο πρώτος προσκεκλημένος προφασίστηκε τις αγροτικές του ασχολίες. «Αγρόν ηγόρασα…» απάντησε. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, πολλοί αδελφοί μας που ζούν στην ύπαιθρο, απορροφούνται από τις αγροτικές φροντίδες, όχι μόνο τις καθημερινές, αλλά και τις Κυριακές, και τις μεγάλες εορτές, όταν ο Θεός τους προσκαλεί στο Μεγάλο Δείπνο, κι έτσι δεν ανταποκρίνονται.

Ο δεύτερος απήντησε:  «Ζεύγη βοών ηγόρασα…». Στην κατηγορία αυτήν ανήκουν οι άνθρωποι που καταγίνονται με τις επιχειρηματικές δραστηριότητες. Είναι αλήθεια ότι η πλεονεξία, η αγάπη για το χρήμα και το κέρδος, αιχμαλωτίζουν εύκολα τον άνθρωπο, και η ψυχή του απορροφάται ολοσχερώς από τις επαγγελματικές του δραστηριότητες, χωρίς να γνωρίζει από “Κυριακές και σχόλες”. Αλλά και να τις γνωρίζει, το χρόνο των αργιών τον διεκδικούν επίσης η διασκέδαση και το ξενύχτι. Κι έτσι, όταν οι καμπάνες ηχούν και προσκαλούν στο ουράνιο τραπέζι της Κυριακής (Κυριακή σημαίνει «ημέρα αφιερωμένη στον Κύριο»), αδυνατεί και πάλι ν’ ανταποκριθεί στο προσκλητήριο…

Ο τρίτος -τέλος- είπε:  « Γυναίκα έγειμα…». Πρόφαση για άρνηση λοιπόν, ακόμα κι ο γάμος. Η φροντίδα των παιδιών, η φροντίδα του σπιτιού, του κήπου, του εξοχικού. «Μια Κυριακή μας μένει....» ακούμε συχνά-πυκνά να λέγεται…

Όλα χωρούν στη ζωή μας, αλλά, μόνο για τον Χριστό δεν έχει θέση. Μόνο για την λατρεία στο ναό δεν υπάρχει χρόνος. Και, “ελαφρά τη καρδία” επαναλαμβάνουμε χωρίς πολλή σκέψη το: «Ερωτώ σε, έχε με παρητημένον.» , δηλαδή «Σε παρακαλώ, δικαιολογησέ με.  Δεν θα έρθω.»…

Μια παρόμοια πρόσκληση μας απευθύνει σήμερα, αδελφοί μου, και ο εορταζόμενος Άγιος Σπυρίδωνας, σε κάθε έναν από εμάς. Μας προσκαλεί να τον τιμήσουμε και ν’ ανταποκριθούμε στο μήνυμα της αλλαγής του ίδιου μας του εαυτού. Να τολμήσουμε εν γένει αλλαγές στην ζωή μας. Αλλαγές που αφορούν στην καθημερινότητά μας και στην συμπεριφορά μας ενώπιον του Θεού, ενώπιον του εαυτού μας, ενώπιον των άλλων αλλά και ενώπιον των διαφόρων γεγονότων της ζωής μας. Πρόσκληση για περισσότερη αγάπη μεταξύ μας, πρόσκληση για λιγότερο θυμό, πρόσκληση για περισσότερη κατανόηση, πρόσκληση για λιγότερες αμαρτίες, πρόσκληση για περισσότερη μετάνοια, πρόσκληση για λιγότερο εγωισμό, την μητέρα των όλων των  αμαρτιών μας.

Αδελφοί μου, πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Έφθασαν.

Την γέννηση του Ιησού ετοιμάζεται να εορτάσει για άλλη μια φορά η Εκκλησία μας και ό  ορθόδοξος -όπου γης- λαός Της. Μια γέννηση που διαίρεσε στα δύο την ανθρώπινη ιστορία. Στην προ και στην μετά Χριστό εποχή. Σε αυτό το μεγάλο γεγονός αναφέρεται και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος μας με την επιστολή του και την πρόσκληση που μας απευθύνει, την οποία και εγώ με τη σειρά μου απευθύνω σε όλους σας αγαπητοί αδελφοί.

Είναι γνωστό το φιλανθρωπικό έργο το οποίο επιτελείται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Εκκλησιαστικά Ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα, χωρίς άλλη ενίσχυση πέρα από την φροντίδα της Εκκλησίας μας και των χριστιανών αδελφών μας, καλούνται να συνεχίσουν να προσφέρουν αγάπη και θαλπωρή σε γέροντες, ασθενείς, νέους, ανθρώπους με ειδικές ικανότητες, ανθρώπους δοκιμασμένους από την ζωή, είτε από κακές επιλογές, είτε από δυσκολίες της ζωής, πολέμους, πυρκαγιές, σεισμούς και πολλά άλλα.

Ειδικότερα στην ενορία μας, είναι -ελπίζω- γνωστό σε όλους τους ενορίτες μας το φιλανθρωπικό έργο το οποίο, με τη δική σας στήριξη επιτελείται στο διάβα του χρόνου. Το ενοριακό συσσίτιο στους 65 αδελφούς μας που δυσκολεύονται να ετοιμάσουν το καθημερινό φαγητό τους και η βοήθεια σε άλλους αδελφούς μας που δυσκολεύονται να έχουν τα απαραίτητα τρόφιμα για την ετοιμασία του, η στήριξη στους φοιτητές μας που ενισχύονται με το φοιτητικό βοήθημα και την φοιτητική στέγη που λειτουργεί από επταετίας στο «Σήμαντρο», αλλά και η ενίσχυση στους αδελφούς μας που η αναγκαστική ανεργία τους στερεί βασικά αγαθά από την οικογένειά τους, στην ιατρική ή φαρμακευτική τους φροντίδα, αλλά και τις διάφορες άλλες βιοτικές  τους  ανάγκες, είναι μερικές από τις σημαντικές δραστηριότητές μας.

Για τη συνολική ενίσχυση όλου αυτού του φιλανθρωπικού έργου της εκκλησίας μας, ξεκινά, σε όλη την Ελλάδα, από αυτή την Κυριακή μέχρι και την πρωτοχρονιά, ο Έρανος της Αγάπης, ο οποίος εφέτος, εξαιτίας της πανδημίας, διενεργείται αποκλειστικά και μόνο μέσα στους Ιερούς ναούς μας, γεγονός που καθιστά δυσχερέστερη την επιτυχία του. Μέσω του Εράνου, ο Χριστός μας καλεί να δείξουμε έμπρακτα ότι αποδεχόμαστε με την καρδιά μας την πρόσκλησή Του στο Μέγα Δείπνο της Αγάπης Του.

Σας στέλνω λοιπόν κι εγώ, από την θέση αυτή, σήμερα, ένα προσκλητήριο αγάπης, ώστε να ενισχύσουμε όλοι (έκαστος κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του), τόσο τον Έρανο, όσο και την εορταστική δωροαγορά, που φιλότιμα ετοίμασαν οι κυρίες του Φιλοπτώχου, οι οποίες, εθελοντικά, προσφέρουν το χρόνο και την αγάπη τους καθημερινά, είτε στο μαγειρείο, είτε στο «Σήμαντρο», είτε στο ναό, έργο για το οποίο τις ευχαριστώ και σήμερα δημοσίως, και δέομαι στη Θεοτόκο μας να τις προστατεύει με τις πρεσβείες Της για την φιλότιμη και ανιδιοτελή προσφορά τους. Τα έσοδα της δωροαγοράς θα διατεθούν για την ενίσχυση του καθημερινού ενοριακού συσσιτίου.

Αδελφοί μου, είκοσι αιώνες τώρα στρώνεται το Θεϊκό τραπέζι. Ο Δεσπότης του ουρανού και της γης παραθέτει δείπνο και μας απευθύνει την τιμητική Του πρόσκληση. Ας ανταποκρινόμαστε σε κάθε πρόσκλησή Του, και ας Τον παρακαλέσουμε να μας αξιώσει να εορτάσουμε αληθινά Χριστούγεννα, με Χριστό, και στην καρδιά μας, και στην ζωή μας, και στην πόλη μας, και σε όλη την οικουμένη. Αμήν.

Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Καλογερόπουλος

Κυριακή 12 Δεκεμβρίου 2021 (ΙΑ’ Λουκά)