Το σώμα Ναός του Θεού: «Ὑµεῖς γὰρ ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος» (Κορ. Β΄ ϛ΄ 16 – ζ΄ 1)

Τὸ σῶμα στὴν ἐποχή μας ἔχει γίνει ἕνα σύγχρονο εἴδωλο, στὸ ὁποῖο πολλοὶ ἄνθρωποι προσφέρουν τὴν λατρεία τους. Ἡ θεοποίηση καὶ ἡ λατρεία τοῦ σώματος ὁδηγεῖ στὶς διάφορες «μανίες» τῆς ἐποχῆς μας, ὅπου ἡ δύναμη καὶ ἡ ὡραιότητα τοῦ σώματος θεωροῦνται οἱ ὕψιστες ἀξίες στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ἴδια ἀκόμη νοοτροπία ὁδηγεῖ ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων σὲ μία ζωὴ ἄσωτη καὶ διεφθαρμένη, ὅπου πλέον ὁ ἄνθρωπος χάνει κάθε ἀνθρώπινο χαρακτηριστικὸ καὶ γίνεται «σάρξ».
Μέσα στὴν σύγχρονη αὐτὴ εἰδωλολατρία τοῦ σώματος ἀκούγεται ὡς διαμαρτυρία, ἀλλὰ καὶ ὡς φωνὴ καθοδηγητική, τὸ σύνθημα τοῦ Ἀποστόλου: «Ὑμεῖς ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος». Ἂς προσέξουμε δύο πλευρὲς τοῦ μηνύματος αὐτοῦ:

Σεβασμός προς το σώμα
Μὲ πόσο σεβασμὸ καὶ ἱερὸ δέος ἀντιμετωπίζουμε τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ. Ἕνα μεγαλοπρεπῆ ναό, ἄλλα καὶ ἕνα ταπεινὸ καὶ φτωχὸ ἐξωκκλήσι. Ἕναν ἀκέραιο ναό, ἄλλα καὶ ἕναν γκρεμισμένο, ἀπὸ τὸν ὅποιο ἔχουν περισωθεῖ μόνο μερικὰ ἐρείπια. Σεβόμαστε ἰδιαίτερα τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, τὸν τόπο ὅπου σκηνώνει ἡ δόξα του.
Μὲ παρόμοιο σεβασμὸ ὀφείλουμε νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὸ σῶμα τοῦ ἄνθρωπου, τὸν ναὸ αὐτὸ τοῦ ‘Ἁγίου Πνεύματος. Τὸ σῶμα μας, τὸ σῶμα τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, εἶναι κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ, μᾶς βεβαιώνει ὁ Ἀπόστολος. Ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τὸ δήλωσε: «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω». Ὑπάρχουν βέβαια πολλοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν χάσει κάθε συναίσθηση τῆς ἱερότητος τοῦ σώματός τους. Ἡ ἁμαρτία ἐδῶ ἔχει μεταβάλλει τὸν ναὸ τοῦ σώματος σὲ ἐρείπια… Ὑπάρχουν ἀκόμη καὶ ἐκεῖνοι, ποῦ ἔχουν ἀνάπηρο, ἀσθενικὸ ἢ παραμορφωμένο σῶμα. Ἐδῶ ἡ φυσικὴ φθορὰ καὶ ὁ πόνος ἔχουν φθείρει τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ. Ἂς μὴ λησμονοῦμε ὅμως, ὅτι καὶ στὶς περιπτώσεις αὐτὲς βρισκόμαστε ἐνώπιον ἑνὸς ναοῦ καὶ τοῦ ὀφείλουμε τὸν σεβασμό, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἐρειπωμένος. Τὸ σῶμα τοῦ ἄνθρωπου, ποὺ ζεῖ μία σαρκικὴ καὶ ἁμαρτωλὴ ζωή, ἦταν κάποτε ναὸς τοῦ Θεοῦ. Κάποτε ἐδῶ κατοικοῦσε τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Τώρα βέβαια δὲν κατοικεῖ. Ἔχει φύγει. Διότι «οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας» (Γένεσ. ϛ´ 3), λέει ὁ Θεός. Ποιός ξέρει ὅμως. Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ «ἐπιφέρεται» ἴσως ἐπάνω ἀπὸ τὰ ἐρείπια αὐτά, γιὰ νὰ ἀναστηλώσει τὸν ναό του, ὅταν ἔλθει ἡ κατάλληλη στιγμή. Τὸ σῶμα, ποὺ εἶναι καχεκτικὸ καὶ δύσμορφο, τὸ σῶμα, ποὺ ὑποφέρει ἀπὸ τὴν ἀρρώστια, τὸ σῶμα αὐτὸ εἶναι ἕνας ραγισμένος ναὸς τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖο ὀφείλουμε τὸν ἀπεριόριστο σεβασμό μας. Οἱ γέροντες γονεῖς μας, ποὺ πάσχουν ἀπὸ χρόνιες παθήσεις, οἱ ἀσθενεῖς, οἱ κατάκοιτοι τῶν νοσοκομείων καὶ τῶν ἀσύλων, εἶναι καὶ αὐτοὶ ναοὶ τοῦ Θεοῦ, τοὺς ὁποίους πρέπει νὰ σεβώμαστε καὶ νὰ διακονοῦμε.

Διακονία του σώματος
Ἀποτελεῖ ἰδιαίτερη τιμὴ νὰ διακονεῖ κανεὶς στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Νὰ φροντίζει γιὰ τὴν ἀνέγερση καὶ τὸν ἐξωραϊσμὸ τοῦ ναοῦ. Νὰ περιποιεῖται τὸ ναό, νὰ τὸν καθαρίζει. Νὰ ἀναστηλώνει τὸν ἐρειπωμένο ναὸ καὶ νὰ τὸν ἀποδίδει καὶ πάλι στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἰδιαίτερα τιμᾶ αὐτοὺς ποὺ διακονοῦν τὸ ναό: “Ἁγίασον, Κύριε, τοὺς ἀγαπῶντας τὴν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου σου”, εὔχεται. Ὅταν ἀσχολούμαστε μὲ τὴν διατροφή, τὴν συντήρηση, τὴν ἀγωγή, τὴν θεραπεία καὶ νοσηλεία τοῦ σώματος, ἂς μὴ λησμονοῦμε ὅτι διακονοῦμε τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ.
Ἡ μητέρα καὶ ὁ πατέρας ποὺ φροντίζουν γιὰ τὴν διατροφὴ καὶ τὴν συντήρηση τῶν παιδιῶν τους -ἂς μὴ τὸ λησμονοῦν- δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο, παρὰ διακονοῦν τοὺς ἐμψύχους ναοὺς τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ σκέψη αὐτὴ θὰ μεταμορφώνει τὸν καθημερινὸ ἀγῶνα καὶ τὴν φροντίδα γιὰ τὰ παιδιά. Θὰ κάνει τὴν προσφορὰ τῶν ὑπηρεσιῶν τους πρὸς τὰ παιδιὰ πιὸ ἤρεμη.
Ὁ γιατρὸς ἀκόμη, ποὺ σκύβει καθημερινὰ πάνω στοὺς ἀσθενεῖς του, διακονεῖ καὶ αὐτὸς τὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτος ἔχει πάρει τὴν κλήση καὶ τὴν ἀποστολὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀναστηλώνει τοὺς ἐρειπωμένους ναούς του. Ὅταν ἦταν ὁ Κύριος ἐδῶ στὴν γῆ, τὸ ἔργο αὐτὸ τὸ ἔκανε ὁ ἴδιος, μὲ τόση προθυμία. Ἦταν ὁ μεγάλος ἰατρὸς καὶ ἀναστηλωτὴς τῶν ἐρειπωμένων ναῶν τοῦ Θεοῦ. Σήμερα ὁ Κύριος ἔχει ἀναθέσει τὸ ἱερὸ αὐτὸ ἔργο στὰ ἐπιδέξια χέρια τοῦ γιατροῦ.
Καὶ ἡ ἀδελφὴ νοσοκόμος, ποὺ ἔταξε τὸν ἑαυτό της στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἀσθενοῦς, εἶναι καὶ αὐτὴ μία διακόνισσα στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ, στὸ ἀνθρώπινο σῶμα. Ἡ σκέψη αὐτὴ εἶναι πολὺ ἀποτελεσματικὴ γιὰ τὴν ὀρθὴ ἀντιμετώπιση τοῦ σώματός μας, καθὼς καὶ τοῦ σώματος τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.

Πηγή:  περ. «ΖΩΗ» , ἀρ. φ. 4228, 27.01.2011 (http://christianvivliografia.wordpress.com/)