(Λουκ. 17, 12-19)

 

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΚΑ ΛΕΠΡΩΝ

Ποῦ καιρός γιά... «πολυτέλειες»

Ἀκούσαμε στό εὐαγγέλιο, γιά ἕνα θαῦμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γιά τήν θεραπεία δέκα λεπρῶν. Πήγαινε σέ κάποιο μέρος, στήν Καπερναούμ, καί τόν συνάντησαν δέκα λεπροί, πού ἔπασχαν ἀπό λέπρα, ἀσθένεια ἀνίατη ἐκείνη τήν ἐποχή.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἔμεναν χωριστά, ἀπό τούς ἄλλους, γιατί ὑπῆρχε ὁ κίνδυνος τῆς μεταδοτικότητας. Ὅταν εἶδαν ἀπό μακρυά τόν Χριστό, ἄρχισαν νά φωνάζουν: «Ἰησοῦ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ ἐλέησον ἡμᾶς». Καί ὁ Χριστός τούς εἶπε: «Πηγαίνετε νά δείξετε τόν ἑαυτό σας στούς ἱερεῖς». Γιατί τότε, ἀνάμεσα στά ἄλλα, οἱ ἱερεῖς εἶχαν καί τό καθῆκον νά λένε ἄν ἕνας πάσχει ἀπό λέπρα ἤ ὄχι. Τό ἔγραφε ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ στήν Παλαιά Διαθήκη. Μποροῦμε νά τό διαβάσομε καί σήμερα.

Οἱ λεπροί, ἔκαναν ὑπακοή καί ξεκίνησαν νά πᾶνε στούς ἱερεῖς. Καί στό δρόμο διαπίστωσαν ὅτι ἔγιναν καλά. Τότε ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς, γύρισε ἀμέσως νά συναντήσει τόν Χριστό, γιά νά τοῦ πεῖ «εὐχαριστῶ». Γύρισε λέει τό Εὐαγγέλιο, «μετά φωνῆς μεγάλης δοξάζων τόν Θεόν». Ὁ Χριστός ὅταν τόν εἶδε νά εἶναι μόνος του, οἱ ἄλλοι ἐννέα δέν φάνηκαν πουθενά, εἶπε: «Δέν θεραπεύτηκαν καί οἱ δέκα; Δέν ἔγιναν καλά καί οἱ δέκα; Πῶς ἕνας μόνο γύρισε; Δέν βρέθησαν, δέν βρῆκαν τόν καιρό, δέν βρῆκαν τήν εὐκαιρία, δέν τό κατάλαβαν, νά γυρίσουν πίσω νά εὐχαριστήσουν καί νά δοξάσουν τό Θεό; Παρά μόνον αὐτός ὁ ἕνας; Καί αὐτός Σαμαρείτης;»

Πόσες φορές δέν δεχόμαστε καί ἐμεῖς ἀπό τόν Θεό εὐεργεσίες; Φανερές καί ἀφανεῖς!

Ἀλλά δέν ἔχουμε τήν πνευματική διάκριση, τήν πνευματική ἐπιθυμία, τόν πόθο, νά κοιτάξουμε νά δοῦμε, τί εὐεργεσίες ἔκανε σέ μᾶς ὁ Θεός. Καί τί συνεχίζει νά μᾶς κάνει. Ἀπό ὅταν γεννηθήκαμε.

Γιατί δέν βλέπομε τί μᾶς ἔχει προσφέρει, ὥστε νά παίρνουμε ἀπέναντί του τήν σωστή θέση, πού εἶναι νά τόν δοξάζουμε καί νά τόν εὐχαριστοῦμε;

Προσέξαμε τί εἶπε ὁ Χριστός;

«Οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες, δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ;». Μά δέν τό σκέφτηκαν; Δέν τό κατάλαβαν, «Οὐχ εὑρέθησαν;». Δέν μπόρεσαν νά βρεθοῦν ἐπάνω σ’ αὐτό τό σημεῖο, ὁ νοῦς τους, ἡ καρδιά τους, καί νά καταλάβουν, ὅτι ἔχουν χρέος νά ποῦνε «εὐχαριστῶ» καί νά δοξάσουν τόν Θεό;

Τό χρέος μας ἀπέναντι τοῦ Δημιουργοῦ μας

Κάτι πολύ σπουδαῖο μᾶς λέει ἐδῶ ὁ Χριστός. Μᾶς θυμίζει πιό εἶναι τό χρέος τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτό τό χρέος τό συνδέει μέ τή δόξα του. «Οὐχ εὑρέθησαν ἐπιστρέψαντες, δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ;»

Ὁ Χριστός ἔχει δόξα στόν οὐρανό μεγάλη. Ἀλλά, ἐπειδή ἡ δόξα πού ἔχει στόν οὐρανό εἶναι ἀπό τόν ἑαυτό του καί ἀπό τούς ἀγγέλους, ἐμεῖς ἐδῶ στή γῆ, ἔχουμε ὑποχρέωση, νά δοξάζουμε τόν Χριστό γιά τίς εὐεργεσίες του πρός ἐμᾶς. Δέν τό κάνουμε γιά τό Χριστό, γιατί δέν τήν ἔχει ἀνάγκη τήν εὐγνωμοσύνη μας, οὔτε προσθέτουμε κάτι στή δόξα του. Ἀλλά τό κάνουμε ὁ καθένας γιά τόν ἑαυτό μας. Γιά νά τοποθετούμεθα σωστά ἀπέναντι τοῦ Χριστοῦ.

Ποιός εἶναι ὁ Χριστός; Ἐκεῖνος πού δημιούργησε τόν κόσμο καί τόν καθένα μας χωριστά. Ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο καί τοῦ ἔδωσε τήν δυνατότητα καί τήν εὐλογία νά φέρνει στόν κόσμο νέους ἀνθρώπους. Ἐμεῖς, ξεχνᾶμε ὅτι γεννηθήκαμε μέ τήν δύναμη, μέ τό θέλημα, μέ τή δημιουργική ἱκανότητα πού ἔδωσε ὁ Θεός στούς γονεῖς μας. Ἀποδίδουμε τήν ὕπαρξή μας, στόν κόσμο σέ φυσικούς νόμους. Λές καί οἱ νόμοι αὐτοί οἱ φυσικοί, βρέθηκαν στήν τύχη. Καί μοναχοί τους.

Ἀναπνέουμε ἀέρα, πίνουμε νερό, ἔχουμε τόσα ἀγαθά. Ἔχουμε μέσα στόν ἑαυτό μας, αὐτή τήν ὀμορφιά πού λέγεται: ἀνθρώπινο σῶμα, ἀνθρώπινη καρδιά, ἀνθρώπινο μυαλό καί ἀνθρώπινη συνείδηση. Πού ἔχει ἐλευθερία νά διαλέξει τό καλό καί τό κακό. Νά διαλέξει τόν δρόμο πού κάνει τόν ἄνθρωπο ἄγγελο καί νά διαλέξει, ἄν θέλει καί τόν δρόμο πού θά τόν κάνει δαιμόνιο. Ἕνα χάρισμα «φοβερό» πού λέγεται «ἠθική συνείδηση» καί «ἠθική ἐλευθερία».

Οὔτε πέτρες μᾶς ἔκανε ὁ Θεός, οὔτε δένδρα, οὔτε ψάρια, οὔτε πρόβατα, οὔτε ἄλογα. Ἀλλά ἄνθρώπους. Δηλαδή κάτι τό ἀνάλογο μέ τούς ἀγγέλους. Πόση εὐγνωμοσύνη θά ἔπρεπε νά τοῦ προσφέρουμε καί πόσα «εὐχαριστῶ» νά τοῦ λέμε μόνο γι' αὐτά. Καί ἄν σέ ὅλα αὐτά προσθέσουμε τήν ἱκανότητα πού μᾶς ἔδωσε νά δημιουργοῦμε πολιτισμό, πόσο θά ἔπρεπε νά τόν δοξάζομε;

Ἐνῶ δηλαδή γεννηθήκαμε καί δημιουργηθήκαμε πάνω σέ μιά γῆ γυμνή, θά λέγαμε, μόνο μέ πέτρες, μέ ποτάμια, μέ δένδρα καί μέ ἄγρια ζῶα, μᾶς ἔδωσε τήν δυνατότητα νά ἐπινοοῦμε τρόπους καί μέσα πού προστατεύουν καί κάνουν ἄνετη τή ζωή μας.

Καί ὁ πολιτισμός ξεκίνησε ἀπό τό ὅτι παίρναμε ξυλαράκια καί τά χρησιμοποιούσαμε γιά νά ἀνάβουμε φωτιά, ἀπό τό ὅτι μάθαμε νά φτειάχνουμε ἀπό τό σιτάρι ψωμί, μέχρι πού φτάσαμε σήμερα στά ἠλεκτρονικά, στά ραδιόφωνα, στίς τηλεοράσεις καί στή δυνατότητα νά πετᾶμε στόν ἀέρα καί στό διάστημα. Νά ἐρευνοῦμε τά πιό ἀπόκρυφα μυστήρια τῆς φύσης. Ὅλα ἐκεῖνα πού μετριοῦνται στά ἐπιστημονικά ἐργαστήρια καί εἶναι σχετικά μέ τήν ὑγεία μας. Καί ἕνα σωρό ἄλλες λεπτομέρειες γιά τίς διάφορες ἀσθένειες καί πῶς σιγά-σιγά θεραπεύονται.

Πόσες εὐχαριστίες θά ἔπρεπε νά λέμε στό Θεό γιά ὅλα αὐτά;

Καί τό σοβαρότερο. Ἐπειδή ἐμεῖς ἁμαρτήσαμε καί ἁμαρτάνουμε πολλές φορές, κατέβηκε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο καί ἔγινε ἄνθρωπος «γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν». Γιά τήν σωτηρία μας. Ἄν γιά ὅλα τά ἄλλα ἔχουμε χρέος νά τοῦ λέμε «εὐχαριστῶ», πόσο περισσότερο πρέπει νά τόν εὐχαριστοῦμε, γιά τό ὅτι ὁ Θεός, ὁ δημιουργός καί Κύριος, ταπεινώθηκε γιά τή σωτηρία μας. Πόσο πρέπει νά τόν δοξάζουμε καί πόσο πρέπει νά ἑνωνόμαστε μέ τούς ἀγγέλους πού τόν δοξάζουν εἰς τόν οὐρανό;

Βέβαια εἴμαστε στήν Ἐκκλησία αὐτή τήν στιγμή, γιατί θέλουμε ὅπως λέει ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἑνωμένοι μέσα στήν Ἐκκλησία μέ τούς ἀγγέλους καί μέ τούς ἁγίους, νά δοξάσουμε καί νά εὐχαριστήσουμε τόν Θεό. Ὅσοι τό κάνουν εἶναι ἀξιομακάριστοι. Εἶναι ἄξιοι εὐλογίας καί πολλῶν δωρεῶν ἀπό τόν Θεό. Καί μάλιστα, ὅσο περισσότερο συνειδητά τό κάνουν, τόσο περισσότερης καί μεγαλύτερης εὐλογίας εἶναι ἄξιοι ἀπό τόν Θεό.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔχει μία ὡραιοτάτη ὁμιλία στήν ὁποία λέει στούς χριστιανούς: «Μήν παραλείπετε ποτέ νά μαζεύεστε στήν Ἐκκλησία. Γιατί εἶναι τόσο μεγάλη ἡ εὐλογία πού παίρνετε, πού δέν συγκρίνεται μέ κανένα κέρδος ἐπίγειο, πού θά μπορούσατε νά πετύχετε τήν ὥρα πού βρίσκεστε στήν Λειτουργία».

Εἶναι ἕνα ἀπό τά λάθη, τά τραγικά λάθη τῶν ἀνθρώπων, νά λένε: «Θά κάνω κάτι ἄλλο τήν ὥρα τῆς λατρεία. Γιατί; Γιά νά κερδίσω τόν χρόνο μου. Νά κερδίσω χρόνο».

Τόν χάνουν τόν χρόνο, ἐκεῖνοι πού ἀντί νά πᾶνε στήν Ἐκκλησία, πᾶνε σέ κάποια ἄλλη δουλειά. Γιατί; Γιατί πᾶνε νά κερδίσουν μιά δεκάρα καί χάνουν πράγματα ἀξίας πνευματικῆς «ἑκατομμυρίων».

Θά ἔλθη ὁ Χριστός. Πῶς θά τόν ὑποδεχθοῦμε;

Μᾶς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Θά ρθεῖ μία ἡμέρα καί θά φανερωθεῖ ὁ Χριστός. Καί «ὅταν ὁ Χριστός φανερωθεῖ, τότε καί ὑμεῖς φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ».

Σ’ αὐτήν ἐδῶ τή ζωή, βαφτιστήκαμε καί εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί.

Τώρα, σ’ αὐτή τή ζωή πηγαίνουμε στήν Ἐκκλησία.

Σ’ αὐτή τή ζωή πιστεύουμε στό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί μέ τίς μικρές μας δυνάμεις ὁ καθένας ἀγωνιζόμαστε νά τηροῦμε τό ἅγιο θέλημά του.

Τότε πού θά φανερωθεῖ, θά φανερωθοῦμε καί ἐμεῖς μαζί του «ἐν δόξῃ». Θυμᾶστε τί λέει τό Εὐαγγέλιο τῆς δευτέρας Παρουσίας πού διαβάζουμε τήν Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω; Ὅταν ἔλθη ὁ Χριστός «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καί πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ». Θά ρθεῖ «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ». Καί μᾶς λέει τώρα ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Τότε πού θά ρθεῖ ὁ Χριστός ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ» καί ἐμεῖς θά πᾶμε κοντά του «ἐν δόξῃ».

Πῶς ὅμως θά πᾶμε κοντά του «ἐν δόξῃ»;

Ἄν θέλετε, μᾶς λέγει, νά πᾶτε κοντά του «ἐν δόξῃ» καί νά βρεθεῖτε «ἐν δόξῃ», «νεκρώσατε οὖν τά μέλη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς». Προσέξατε. Ὑπάρχουν κάποια πράγματα ἀπό τά ὁποῖα κινδυνεύετε νά στερηθεῖτε αὐτή τή δόξα. Ποιά εἶναι;

«Τά μέλη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς». Εἴμαστε ἄνθρωποι ἀγγελοποιημένοι. Θεοδημιούργητοι. Ἀλλά ἔχουμε μερικά μέλη, τά ὁποῖα μᾶς παρασύρουν σέ ἁμαρτίες πού μᾶς χωρίζουν ἀπό τόν Θεό. Θέλετε νά μήν χάσετε τήν δόξα τοῦ Θεοῦ; «Νεκρώσατε τά μέλη ὑμῶν τά ἐπί τῆς γῆς».

Καί ἐπεξηγεῖ ποιά εἶναι αὐτά:

«Πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, ἐπιθυμίαν κακήν». Μή κάνετε τέτοια πράγματα, τέτοιες πράξεις «πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, ἐπιθυμίαν κακήν». Καί μήν ἀφήνετε τόν ἑαυτό σας νά γοητεύεται ἀπό τήν πλεονεξία, ἡ ὁποία εἶναι εἰδωλολατρεία.

Ποιά εἶναι ἡ πλεονεξία;

Πλεονεξία δέν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος νά ἐργάζεται ὅσο μπορεῖ καλύτερα καί περισσότερο γιά τό σπίτι του καί γιά τά παιδιά του. Αὐτό εἶναι χρέος. Λέει ἕνας ἀπό τούς σοφοτέρους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Αὐγουστῖνος: «Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ὑποχρέωση νά ἐργάζεται στόν κόσμο μέ πρόγραμμα καί μέ σύστημα, σάν νά μήν πρόκειται νά πεθάνει ποτέ». Ὅλο καί καλύτερα δηλαδή, ὅλο καί περισσότερο. Μέ πρόγραμμα γιά δέκα χρόνια καί γιά εἴκοσι καί γιά τριάντα. Ἐκμεταλλευόμενος, ὅσο μπορεῖ καλύτερα χρόνο καί περιστάσεις.

Καί προσθέτει: «Ἀλλά νά ζεῖτε, σάν νά πρόκειται νά πεθάνετε σήμερα. Μέ προσοχή, μέ εὐλάβεια, μέ σεμνότητα».

Τί εἶναι λοιπόν πλεονεξία; Πλεονεξία εἶναι νά θέλω νά ἁρπάξω ἀπό τό γείτονά μου. Ἀπό τόν ἀδελφό μου, ἀπό τόν φίλο μου. Νά τόν ἐκμεταλλευτῶ, νά τοῦ πάρω κάτι. Δέν εἶναι πλεονεξία ἡ ἐργασία. Καί κάτι ἀκόμη. Τήν τάση πού ἔχουμε γιά πλεονεξία, λένε οἱ ἅγιοι Πατέρες, τήν πολεμᾶμε. Μέ τί τήν πολεμᾶμε; Μέ τήν ἐλεημοσύνη.

Δέν πρέπει νά θέλουμε νά ἔχουμε ἐμεῖς εἰς βάρος τῶν ἄλλων.

Τό καλό ποιό εἶναι;

Νά θέλουμε νά ἔχουμε ἐμεῖς καί γιά τούς ἄλλους.

Γιατί; Γιατί εἴμαστε ὅλοι ἀδέλφια. Τέκνα τοῦ ἑνός Θεοῦ.

Ἐργάζομαι· ἀποκτῶ· μοῦ δίνει ὁ Θεός;

Θά δώσω καί στούς ἄλλους πού ὑποφέρουν.

Ὅσο πιό πολύ, ἀνοίγουμε τά χέρια μας γιά τούς φτωχούς, τόσο περισσότερο ὁ Θεός μᾶς εὐλογεῖ. Γιατί εἶναι εὔσπλαγχνος, μακρόθυμος, ἐλεήμων καί οἰκτίρμων. Καί ὅσο βάζομε στόχο μας νά εἴμαστε ὅμοιοί του, σέ ψυχικό περιεχόμενο, τόσο πιό πολύ μᾶς ἀγαπάει. Γι' αὐτό λέγει ὁ προφήτης Δαυΐδ ὅτι, ὅσο περισσότερο ἐλεεῖ κανείς τούς φτωχούς, τόσο περισσότερο ὁ Θεός τόν πλουτίζει.

Ἡ ἀγάπη φέρνει εὐτυχία

Συνεχίζει ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Προσέξατε. Ὑπάρχουν ὅπως εἴπαμε μερικά μέλη ἐπί τῆς γῆς, γήινα πράγματα δηλαδή· τοῦ κόσμου, τῆς φθορᾶς, πού δημιουργοῦν πολλά κακά ἅμα δέν τούς κάνετε καλή χρήση». Ὑπάρχουν ὅμως καί μερικά συναισθήματα κακά. Προσέξτε τα καί αὐτά. «Ἀπόθεσθε» διῶχτε μακρυά «ἀπό τίς ψυχές σας πάντα θυμόν καί ὀργήν καί κακίαν». Ὁ Θεός θέλει νά ἔχουμε ἀγάπη. Ὁ θυμός καί ἡ ὀργή, εἶναι κακία. Καί ἅμα ἔχουμε κακία, δέν εἶναι δυνατόν νά ἔχουμε ἀγάπη.

Πῶς θά μοιάσουμε μέ τόν Θεό;

Λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Μήν ἀφήνετε μέσα σας, τά ρυπαρά συναισθήματα τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς ὑπερηφάνιας. Χωρίς ἐγωισμό καί ὑπερηφάνια, δέν ἔχει ὁ ἄνθρωπος οὔτε θυμό, οὔτε ὀργή. Βάλετε μέσα σας, ἀγάπη καί καλωσύνη. Γιά νά φέρεστε στούς ἀνθρώπους σάν ἀδέλφια σας. Νά τούς ἀγαπᾶτε καί νά σᾶς ἀγαπᾶνε.

Καί τότε ἀδελφοί, ὅταν θά ἔλθη ἡ ἡμέρα τῆς δευτέρας Παρουσίας, θά συγκεντρωθοῦμε καί θά εἴμαστε πάντοτε μαζί μέ τόν Κύριο.

Ἤρεμοι, εὐχαριστημένοι καί ἑνωμένοι πνευματικά μαζί του.

Ὁ Χριστός ἔφτειαξε τόν κόσμο καί τοῦ ἔδωσε, σέ μᾶς ἔδωσε, τόν νόμο του μέ ἁπλά λόγια. Μᾶς ἔδωσε τίς δέκα ἐντολές, καί προπαντός τήν μεγάλη ἐντολή τῆς ἀγάπης. Γιά νά εἶναι ὁ κόσμος ὅλος ἑνωμένος κοντά του. Ὅσο πιό πολύ εἴμαστε μεταξύ μας ἑνωμένοι, τόσο πιό πολύ ἐπικρατεῖ στήν καρδιά μας, χαρά εἰρήνη καί γαλήνη.

Ἡ ἀγάπη φέρνει στόν ἄνθρωπο εὐτυχία.

Ὅπου ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μέ ἀγάπη, ζεῖ εὐτυχισμένα.

Καί ὅπου ζεῖ εἴτε ἔχοντας ἐχθρούς, εἴτε δημιουργώντας ἐχθρούς, ἡ χαρά φεύγει ἀπό τήν καρδιά του, ἀπό τό σπίτι του, ἀπό τήν οἰκογένειά του. Ζεῖ μέ φόβο. Ζεῖ μέ ταραχή ἐσωτερική.

Γιά ὅλα αὐτά, τό χρέος μας εἶναι νά παρακαλοῦμε τόν Θεό νά μᾶς δίνει εἰρήνη, γι' αὐτό λέμε συνέχεια στίς ἀκολουθίες: «Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, ὑπέρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης, ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου».

Γιατί ζῶντας μέσα στήν εἰρήνη τήν ἐσωτερική, καί τήν εἰρήνη πού ἔρχεται ἀπό τόν οὐρανό, καί τήν εἰρήνη πού βρίσκουμε γύρω μας, γεμίζει ἡ καρδιά μας γαλήνη, χαρά, ἀγάπη καί κάθε καλό.

Αὐτές τίς σκέψεις πρέπει νά τίς καλλιεργοῦμε ὅσο μποροῦμε περισσότερο.

Ἔτσι χαιρόμαστε τή ζωή μας ἐπάνω στή γῆ καί γινόμαστε εὐάρεστοι στό Θεό.

Ἔτσι γινόμαστε τέκνα τοῦ Θεοῦ.

Ἔτσι θά μπορέσουμε νά βρεθοῦμε κάποτε μαζί του καί «ἡμεῖς ἐν δόξῃ».

Ἄς προσπαθοῦμε λοιπόν ἀδελφοί, νά βλέπουμε τίς εὐεργεσίες πού μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός. Ὑλικές καί πνευματικές. Τόν νόμο του, τήν προστασία τῶν ἀγγέλων τήν ἐνανθρώπιση καί τήν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ γιά μᾶς...

Γιά νά μποροῦμε ἡμέρα μέ τήν ἡμέρα νά πηγαίνουμε περισσότερο κοντά του καί νά ἀπολαύσουμε τήν αἰώνια Βασιλεία του. Ἀμήν.-

 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (†)

διασκευασμένη ὁμιλία. Ἔγινε στή Ρωμιά στίς 21/1/1996

 


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ