του Παναγιώτη Παπαντωνίου,Θεολόγου

 

Ἔχομεν τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ.

 

Το αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής Γ΄Λουκά, είναι παρμένο από την Β΄ προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Ο θείος Απόστολος κοπίασε για την ίδρυση της Εκκλησίας της Κορίνθου, γι' αυτό και με κάθε ευκαιρία ζητούσε να πληροφορηθεί για την πνευματική της πρόοδο. Όταν έμαθε ότι μετά την επίσκεψή του ξέσπασαν διαμάχες μεταξύ των μελών της και αμφισβητήσεις του αποστολικού του κύρους, τους γράφει με ζωντανό, πηγαίο τόνο, προκειμένου να τους ειρηνεύσει. Και αυτά που γράφει δεν είναι ιδέες ενός ευσεβούς στοχασμού, αλλά η αποθησαυρισμένη εμπειρία του ανθρώπου που ακολουθεί το δρόμο του Θεού.

Το θείο φως - θησαυρός της ψυχής

Από το πρώτο στίχο της περικοπής ο θείος Παύλος κάνει αναφορά στο γεγονός της δημιουργίας του κόσμου, «και είπεν ο Θεός γεννήθητω φως» (Γεν. 1), για να δείξει ότι αυτή η (νέα) δημιουργία είναι μεγαλύτερη και αφορά το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος στη ψυχή του ανακαινισμένου ανθρώπου. Μια δημιουργική πράξη, η οποία σαφώς δεν γίνεται μια φορά και σταματά. Το φως συνεχίζει να προσφέρεται εσαεί. Έτσι, «όπως στη αρχή της δημιουργίας το φως διέλυσε το σκοτάδι, κατ΄ αυτό τον τρόπο, με την έλευση του Χριστού στο κόσμο, διαλύθηκε το σκοτάδι από τις καρδιές των ανθρώπων κι έλαμψε το φως της γνώσεως της δόξας του Θεού».

Το θείο αυτό φως, ο «θησαυρός», δεν είναι άλλο από την αποκάλυψη της παρουσίας της Αγίας Τριάδος που οδηγεί τον πιστό να γνωρίσει αληθινά τον Θεό. Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής δίνει και μια άλλη ερμηνεία, ότι «θησαυρός» είναι ο λόγος του Θεού. Είναι ο θησαυρός της πίστης μας, όπως τον κληρονομήσαμε την ημέρα της βάπτισης μας στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Αυτός ο πνευματικός θησαυρός φυλάσσεται μέσα στην ευάλωτη ανθρώπινη φύση μας «σαν σε πήλινα δοχεία» (στ.7). Και αυτό ακριβώς για να μην περηφανευτούμε ότι αυτό οφείλεται σε δικές μας ικανότητες, αλλά στη χάρη του Θεού.

Το παράδειγμα των αγίων και η εφαρμογή του στη ζωή μας

«Εν παντὶ θλιβόμενοι αλλ᾿ ου στενοχωρούμενοι, απορούμενοι αλλ᾿ ούκ εξαπορούμενοι» (στ. 8). Είμαστε άνθρωποι, θλιβόμαστε σχεδόν σε κάθε περίσταση της ζωής μας και όμως οι εξωτερικές αυτές δυσκολίες, δεν μας δημιουργούν αδιέξοδο και αγωνιώδη στενοχώρια, τονίζει ο απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στο αποστολικό έργο. Οι άγιοι της Εκκλησίας μας, πέρασαν τη ζωή τους μέσα σε πόνους και θλίψεις, αλλά είχαν βαθιά ριζωμένη στην ψυχή τους τη χαρά, την οποία δίνει στον άνθρωπο η βαθειά πίστη. Όχι απλώς υπέμεναν αλλά χαιρόντουσαν μέσα από τα παθήματα τους.

Κι εμείς σήμερα δεχόμαστε πιέσεις και μας φέρνουν σε αδιέξοδα πολλές φορές είτε οι φίλοι, είτε οι εχθροί, είτε το οικογενειακό ή και το επαγγελματικό μας περιβάλλον. Αυτά (τις αποτυχίες και τις δυσκολίες) τα επιτρέπει ο Θεός για άσκηση και όχι για να το βάζουμε κάτω. Ποιος μπορεί να πει ότι χαίρεται μέσα από τα παθήματα του; ή τουλάχιστον ότι τα υπομένει αγόγγυστα; Αντίθετα σχεδόν όλοι θέλουμε να γευόμαστε διαρκώς μια ακόρεστη χαρά, επιδιώκουμε να αποφύγουμε οτιδήποτε πιθανόν θα μας στεναχωρήσει και αρνούμαστε ν’ αποφύγουμε ευθύνες. Αυτή η νοοτροπία, μας κάνει ν’ αντιμετωπίζουμε και την πίστη στο Χριστό με ανάλογο τρόπο. Θέλουμε ένα χριστιανισμό χωρίς δοκιμασίες, χωρίς υποχρεώσεις.

Αν όμως θέλουμε να ζήσουμε με πιστότητα και συνέπεια τη χριστιανική ζωή, θα πρέπει ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμα των αγίων μας. Οι θλίψεις δεν πρέπει να μας ρίχνουν κάτω. Δεν πρέπει να χάνουμε τον αγώνα της ζωής. Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας δεν πρέπει ν’ απελπιζόμαστε, ακόμη κι αν φτάσουμε σ’ αδιέξοδο. Ο Θεός ποτέ δεν μας εγκαταλείπει. Ο δίκαιος που βαδίζει στο δρόμο του Θεού και προσδοκεί «ανάστασιν νεκρών» και τη μετοχή του στη βασιλεία του Θεού, δεν απελπίζεται μπροστά στο γεγονός του βιολογικού θανάτου, γιατί βιώνει την πραγματικότητα της νίκης κατά του θανάτου που ο Κύριος ετέλεσε διά της Αναστάσεώς του.

«Επίστευσα, διο ελάλησα» βροντοφώνησε ο προφήτης Δαυίδ στη Παλαιά Διαθήκη και ο απόστολος Παύλος συμπληρώνει, «και ημείς, πιστεύομεν, διο και λαλούμεν». Υπάρχει σύνδεση ανάμεσα σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Τους ίδιους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε εμείς τώρα, αντιμετώπισαν και όλοι οι παλαιότεροι. Γι’ αυτό, με πίστη και ελπίδα ν’ αντιμετωπίζουμε τα πάντα, και να μη ζητούμε αμέσως την απαλλαγή μας από τα κακά που μας βρίσκουν. Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, είναι πολύ δυνατός, παντοδύναμος, υπερφυσικός. Είναι λόγος δημιουργικός, λόγος σωτηριώδης! «Τω λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν» (Ψ.33,6), λέγει ο ψαλμωδός. «Είπε και εγενήθησαν». Ο έχων ώτα λοιπόν ακούειν, ακουέτω.

 

Πηγή: http://www.imconstantias.org.cy/910.html

 


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ