δεησιςΟ εκκλησιασμός των πιστών
Το βασικότερο στοιχείο στις συνάξεις των χριστιανών, το οποίο μεταβάλλει μια απλή συνάθροιση σε Εκκλησία, είναι η τέλεση του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας (Α' Κορ. ια' 23. Έθρ. ιγ' 10).
Ο άγιος Ιγνάτιος προτρέπει τους χριστιανούς της Εφέσου: «Σπουδάζετε ουν πυκνότερον συνέρχεσθαι εις Ευχαριστίαν Θεού και εις δόξαν. Όταν γαρ πυκνώς επί το αυτό γίνεσθε, καθαιρούνται αι δυνάμεις του σατανά, και λύεται ο όλεθρος αυτού εν τη ομόνοια της πίστεως». Η ενότητα των πιστών μέσα στην Εκκλησία εξουδετερώνει κάθε επιβουλή του Σατανά.
Το να χαλαρώσει κανείς το σύνδεσμο με την Εκκλησία, το να βρίσκεται «εκτός του θυσιαστηρίου», όπως το διατυπώνει ο άγιος Ιγνάτιος, είναι επικίνδυνο. Γι' αυτό υπογραμμίζει ο ίδιος άγιος: «Κανείς ας μη σάς πλανήσει. Εάν κάποιος δεν βρίσκεται εντός του θυσιαστηρίου, στερείται του Σώματος του Κυρίου. Διότι εάν η προσευχή ενός ή δύο ενώπιον του Θεού έχει τέτοια δύναμη, πόση περισσότερη δύναμη έχει η προσευχή του επισκόπου και ολόκληρης της Εκκλησίας; Όποιος δεν έρχεται στην κοινή σύναξη, εκείνος φέρεται εγωιστικά και έχει καταδικάσει τον εαυτό του, επειδή είναι γραμμένο ότι ο Θεός αντιτάσσεται στους υπερήφανους (Παροιμ. γ' 34. Α' Πέτρ. ε' 5). Ας προσέξουμε λοιπόν να μη αντιτασσόμαστε στον επίσκοπο για να είμαστε υποταγμένοι στον Θεό».
Όποιος δεν μετέχει στη ζωή της Εκκλησίας, όποιος αποκόπτεται από τον επίσκοπο που εκφράζει την ενότητα της Εκκλησίας στη λειτουργική ζωή, αυτός τρέφεται με «ξένη τροφή», ακόμη κι αν του προσφέρεται η τροφή αυτή στο όνομα του Χριστού και στο πνεύμα δήθεν της αγίας Γραφής. Ο άγιος Ιγνάτιος γράφει σχετικά προς τους χριστιανούς των Τράλλεων της Λυδίας:
«Σάς παρακαλώ λοιπόν όχι εγώ, αλλά η αγάπη του Ιησού Χριστού να χρησιμοποιείτε μόνο τη χριστιανική τροφή και να αποφεύγετε την ξένη που είναι αίρεση. Είναι άνθρωποι που αναμιγνύουν τον Ιησού Χριστό με τις προσωπικές τους πλάνες και ζητούν να μας τις παρουσιάσουν αξιόπιστα σαν εκείνους που δίνουν θανάσιμο δηλητήριο ανακατεμένο με κρασί και μέλι• όποιος δεν το γνωρίζει το παίρνει με ευχαρίστηση και πίνει με αυτό το θάνατο. Προφυλαχθήτε λοιπόν από αυτούς τους ανθρώπους. Θα το κατορθώσετε μόνο αν δεν φουσκώνετε από εγωισμό, όταν μένετε αχώριστοι με τον Θεό, τον Ιησού Χριστό και με τον επίσκοπο και με τις εντολές των αποστόλων. Αυτός που είναι εντός του θυσιαστηρίου, αυτός είναι καθαρός. Εκείνος όμως που βρίσκεται έξω από το θυσιαστήριο, δηλαδή όποιος δρα ανεξάρτητα από τον επίσκοπο, από το πρεσβυτέριο και τους διακόνους, αυτός δεν είναι καθαρός στη συνείδηση».
Κλείνοντας υπογραμμίζουμε πως η Εκκλησία δεν είναι οργάνωση παροχής υπηρεσιών ή κάποιο σωματείο, αλλά ο νέος λαός του Θεού που συγκροτεί ένα Σώμα κάτω από την μία Κεφαλή, τον Χριστό.
Με αυτή την έννοια η Εκκλησία είναι αόρατη, αλλά και ορατή πραγματικότητα και μένει αδιάσπαστα ενωμένη με τον Χριστό, την Κεφαλή της. Αυτή η κοινωνία ανάμεσα στο Σώμα και στην Κεφαλή είναι το «κατ' εικόνα» της κοινωνίας, ανάμεσα στα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και, κατά ένα τρόπο, κατά χάρη προέκταση αυτής της Τριαδικής Θείας κοινωνίας. Είναι το προαιώνια «αποκεκρυμμένο μυστήριο», που αποκαλύφθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Έτσι η ένταξη στο σώμα της Εκκλησίας αποτελεί για τον άνθρωπο επιστροφή του στο «κατά φύσιν ζείν», στη ζωή της ενότητας, της αρμονίας, της αγάπης, επιστροφή στη «μία ανθρώπινη φύση με μύρια πρόσωπα», στην κατάσταση δηλαδή από την οποία ο άνθρωπος εξέπεσε.
Αυτή η «επισυναγωγή» των διασκορπισμένων παιδιών του Θεού και η συγκρότηση του ενός Σώματος κάτω από μία Κεφαλή συντελέσθηκε «εν Χριστώ». Τα παιδιά του Θεού δεν καθαρίσθηκαν με το αίμα της θυσίας ζώων. αλλά με το αίμα του Χριστού, με το οποίο σφραγίσθηκε η νέα διαθήκη ανάμεσα στον Θεό και στον άνθρωπο. Ο καθένας με το «λουτρό του ύδατος», δια του βαπτιστικού λόγου («εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος») καθαρίζεται. Το Πνεύμα το Άγιο που από την πεντηκοστή μένει στην Εκκλησία «αναγεννά» τους πιστούς και τους ενσωματώνει στο Ένα Σώμα του Χριστού.
Ο Χριστός είναι ο «πρωτότοκος» μέσα στον εαυτό Του συμφιλίωσε τα πάντα με τον Θεό και ο καθένας που θα ενταχθεί στο Σώμα Του εμβολιάζεται και μετατρέπεται από αγριελιά σε ήμερη ελιά και καλείται να μείνει ριζωμένος και οικοδομημένος «εν Αυτώ». Αυτό το γεγονός αποτελεί πλέον «ζωή εκ νεκρών», ζωοποίηση του κάθε μέλους από το Σώμα του Χριστού που είναι η ζωή.
Με τον τρόπο αυτό η Εκκλησία δεν σώζει, αλλά είναι η σωτηρία, γιατί μέσα σ' αυτήν η σχέση του Χριστού με τον Θεό Πατέρα μεταφέρεται στο καθένα από τα μέλη του Σώματος («εγώ εν αυτοίς και συ εν εμοί»!). Ο πιστός γίνεται «κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι».
Εκκλησία λοιπόν είναι διπλή ενότητα και κοινωνία-ενότητα με τον Χριστό, που είναι η κεφαλή του ενός Σώματος, και ενότητα με τους αδελφούς που αποτελούν τα άλλα μέλη του ενός Σώματος. Η σύναξη της Εκκλησίας εκφράζει αυτή τη διπλή ενότητα. Γι' αυτό και ο Χριστός είναι πάντοτε παρών εκεί που γίνεται σύναξη στο όνομα Του, ακόμη και από δύο ή τρεις πιστούς. Εννοείται πως αυτή η σύναξη πρέπει να γίνεται όχι μόνο στο όνομα του Χριστού, αλλά και στο Πνεύμα του Χριστού. Πρέπει ακόμη να αποτελεί συνέχεια του έργου του Χριστού. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις η χριστιανική σύναξη εκφράζει την πραγματικότητα της Εκκλησίας και μάλιστα στην καθολική της διάσταση, αφού εκεί βρίσκεται ο Χριστός.
Η «επισυναγωγή» των διασκορπισμένων παιδιών τού Θεού «εις εν» άρχισε βέβαια με την κλήση των αποστόλων, αλλά ο επίσημος «εγκαινιασμός» της Εκκλησίας πραγματώθηκε την ημέρα της πεντηκοστής. Εδώ δεν πρόκειται απλώς για «αόρατη εκκλησία», για κοινωνία των αγίων, η Εκκλησία της Πεντηκοστής εκφράζεται και σαν ορατή πραγματικότητα, ιδιαίτερα στο λειτουργικό χώρο, κατά την τέλεση της θείας ευχαριστίας.
Εκτός από την τέλεση της θείας ευχαριστίας από την ευχαριστιακή σύναξη της Εκκλησίας που είναι ορατή πραγματικότητα, η Εκκλησία διαθέτει ορατές Ιεραρχικές δομές που έχουν τη θεμελίωσή τους στη βούληση του Χριστού και των αποστόλων, κάτω από την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος που είναι παρόν ενσωματώνει τους πιστούς στο Σώμα του Χριστού και οδηγεί στην αλήθεια. Στην αποστολική εποχή το «στόμα» της Εκκλησίας ήταν η αποστολική σύνοδος. Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν μόνο άγια μέλη, αλλά και αμαρτωλοί, που καλούνται διαρκώς σε μετάνοια και συνειδητή «μετοχή» στη ζωή του σώματος. Αυτό είναι πρόσθετη απόδειξη για τον ορατό χαρακτήρα της Εκκλησίας.
Η πρόσκληση για σωτηρία δεν απευθύνεται μόνο στους ανθρώπους μιας εποχής, αλλά σε όλες τις γενεές των ανθρώπων. Γι' αυτό και η Εκκλησία συνεχίζει αδιάκοπα την ιερή της ύπαρξη και αποστολή. Η διδαχή της, η οργάνωση, η ζωή της Εκκλησίας είναι η Ιερά παρακαταθήκη που παραδίδεται δια μέσου των αιώνων σαν αποστολική διδαχή. Η γνησιότητα της κατοχυρώνεται με την αποστολική διαδοχή, με το λειτούργημα δηλαδή των αποστόλων, το οποίο συνεχίζεται δια μέσου των αιώνων σύμφωνα με τη βούληση του Θεού. Η Εκκλησία αποτελεί κατ' αυτόν τον τρόπο το μεγάλο μυστήριο που αποκαλύφθηκε «εν Χριστώ», όχι στην πληρότητα του, αλλά «κατά μέρος». Η αποκάλυψη της πλήρους λαμπρότητος της Εκκλησίας θα γίνει με την δευτέρα παρουσία του Κυρίου.
Στο ερώτημα λοιπόν, ποια είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, απαντούμε πως η αληθινή Εκκλησία βρίσκεται εκεί που συνεχίζεται η αποστολική διαδοχή και κηρύττεται η αποστολική διδαχή, εκεί που υπάρχουν οι αποστολικές ιεραρχικές δομές και πραγματοποιείται η «μετοχή» του ανθρώπου στη ζωή του Χριστού.  
Η ορθόδοξη Εκκλησία έχει όλα αυτά τα γνωρίσματα της αποστολικής Εκκλησίας και γι' αυτό οι πατέρες της Εκκλησίας μας επισημαίνουν στο κήρυγμά τους τον κίνδυνο των αιρέσεων. Το να ενταχθεί κανείς σε μία αίρεση σημαίνει απομάκρυνση του από την Εκκλησία, που είναι η σωτηρία. Οι προπαγανδιστές των αιρέσεων αποκαλούνται στην αγία Γραφή «λύκοι», επειδή δεν προσφέρουν την αγνή αποστολική «τροφή» ανακατεύουν στη διδαχή του Χριστού και δικές τους, προσωπικές πλάνες και οδηγούν τους ανθρώπους «εκτός του θυσιαστηρίου», σε ένα χώρο δηλαδή που δεν υπάρχει η εν Χριστώ σωτηρία (Εβρ. ιγ' 10).

του π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ, από το βιβλίο: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ