Γραφτείτε συνδρομητής!

Γραφτείτε συνδρομητής!

Γραφτείτε συνδρομητής!

Slide background
Slide background

gamos daktylidi
Τι είναι σχέση (π. Λίβυος)

O άλλος δεν είναι ο Θεός σου, είναι απλά ο άνθρωπος σου. Με ό,τι σημαίνει αυτό. Λάθη, αδυναμίες, σφάλματα. Όταν περιμένω από εκείνον να γίνει ο «θεραπευτής» ή ο «λυτρωτής» μου, δυο πράγματα θα συμβούν: Ή θα τον κουράσω με τις προσδοκίες μου ή θα απογοητευθώ από το αποτέλεσμα, μια κι εκείνος είναι απλά ένας άνθρωπος όπως κι εγώ. Εάν δεν είμαστε μόνοι μας καλά, με τον εαυτό μας, δεν θα είμαστε ούτε με τον άλλο. Κι εάν η ζωή μας δεν έχει νόημα και ουσία χωρίς τον άλλο, τότε δεν θα έχει ούτε μαζί του. Απλά θα το χρησιμοποιούμε τοξικά ως ψυχοναρκωτικό.

Είμαστε καλά, έχουμε μια ζωή που μας γεμίζει, τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας και όλο αυτό το όμορφο και ωραίο θέλουμε να το μοιραστούμε με τον άνθρωπο που αγαπάμε. Αυτό είναι σχέση. Και τα λάθη μου, τα πάθη μου, δεν θα τα μοιραστώ μαζί του; Nαι, μα ως σημεία μιας πορείας, και όχι μιας ψυχοπαθολογίας.

Σχέση είναι να μάθω να μοιράζομαι την ομορφιά (όχι τελειότητα) του εαυτού μου και της ζωής μου, με έναν άλλο άνθρωπο που αγαπώ. «Όταν χρειάζομαι τον άλλο για να ζήσω, η σχέση μετατρέπεται σε εξάρτηση»…

Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τα πάντα, όχι όμως το πώς τους κάνατε να νιώσουν. Γι’ αυτό ο Γέροντας Αιμιλιανός τόνιζε, κάνε τους άλλους και ιδιαίτερα εκείνους που είναι κοντά σου και θέλεις στην ζωή σου, να χαίρονται την παρέα και παρουσία σου. Να είσαι χαρά και φως γι’ αυτούς. Να γυρνάς στο σπίτι και να λένε «καλώς τον…» και όχι «ωχ, ήρθε πάλι αυτός…». Να είσαι χαρά του άλλου και όχι το βάσανο και η δυσκολία του.

Η Μάγια Αγγέλου έγραψε, «οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι λέτε και μπορεί να ξεχάσουν τι κάνετε. Όμως κανείς δεν θα ξεχάσει ποτέ πώς τους κάνατε να νιώσουν».

Κάνε τον άλλο να νιώσει σημαντικός για σένα, ώστε να γίνεις και εσύ σημαντικός για εκείνον. Δώσε δύναμη, χαρά, φως και ελπίδα στον άλλον, εάν τον θες στην ζωή σου. Αυτό δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, ότι κάθε μέρα και στιγμή θα είμαστε μες στην τρελή χαρά. Ανθρωπίνως δεν γίνεται αυτό. Θα συννεφιάσει κι ο δικός μας ουρανός. Αλλά ο καλός παίχτης της ζωής ξέρει ότι, αυτό είναι παροδικό όσο μεγάλη κι εάν είναι η μπόρα. Όσο κι αν αργεί πάντα ξημερώνει, όσο κι αν μαυρίσει ο ουρανός, είναι προσωρινό γιατί η φύση του είναι γεμάτη από φως.

Οπότε, άσε τα λόγια και γίνε για τον άλλον χαρά, αγάπη, φως και ελπίδα. Δεν έχει κανένα νόημα να του λες “σ’ αγαπώ”, εάν δεν μπορείς να αντέξεις την χαρά και ελευθερία του. Τι να κάνει ο άλλος τις σπουδαίες ρητορείες εάν αδυνατείς να τον αισθανθείς και νιώσεις; Να του δώσεις το δώρο της χαράς και ελευθερίας.

Ξέρεις τι θεωρώ εγώ αγάπη στα 47 μου χρόνια; Να χαίρεσαι με την χαρά του άλλου, να θες να τον βλέπεις καλά, να προχωρά, να εξελίσσεται και να κατακτά κορυφές. Να κρυφογελάς όταν γελά εκείνος. Όταν χαίρεται εκείνη, εσύ να πλημμυρίζεις ευτυχία. Να ζητάς τον παράδεισό της ακόμη κι εάν εσύ χρειαστεί να περάσεις μέσα από την κόλαση…

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λύβιος)

© Copyright 2023 Καθεδρικός Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Φανερωμένης Χολαργού Back To Top

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν˙ καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν καί ὑπερένδοξον»  (Κανών Αναστάσεως, β’ τροπάριον ζ’ ωδής)

«Μπορῶ νά σοῦ δώσω μιά συμβουλή; Σέ κάθε θλίψη σου, σέ κάθε ἀποτυχία σου νά συγκεντρώνεσαι μισό λεπτό στόν ἑαυτό σου καί νά λές ἀργά-ἀργά αὐτό τό τροπάριο. Θά βλέπεις ὅτι τό μεγαλύτερο πρᾶγμα στή ζωή σου -καί στή ζωή τοῦ κόσμου ὅλου- ἔγινε: Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ σωτηρία μας. Καί θά συνειδητοποιεῖς ὅτι, ἡ ἀναποδιά πού σοῦ συμβαίνει εἶναι πολύ μικρή γιά νά χαλάσει τή διάθεσή σου.

Αἰῶνες περίμενε ὁ ἄνθρωπος μόνος αὐτό τό πέρασμα, αὐτό τό Πάσχα. Ὁ Χριστός μᾶς πέρασε ἀπό τόν θάνατο στή ζωή. Γι' αὐτό σήμερα «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ἅδου τήν καθαίρεσιν». Χάθηκε ὁ θάνατος. Τό κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε τήν «ἀπαρχή» τῆς «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου» ζωῆς κοντά Του.

Τώρα ὅλα εἶναι χαρά, χάρις στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας.

Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση!

Σοῦ εὔχομαι νά «σκιρτᾶς» ἀπό χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου τό χάος ἀπό τό ὁποῖο σέ πέρασε ὁ Ἀναστάς Κύριος, «ὁ μόνος εὐλογητός τῶν Πατέρων»... Ψάλε τώρα καί τό “Χριστός Ἀνέστη”.»

Ἁγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου λόγοι (μιά Τρίτη Διακαινησίμου στό κελλάκι του)