Γραφτείτε συνδρομητής!

Γραφτείτε συνδρομητής!

Γραφτείτε συνδρομητής!

Slide background
Slide background

Kyriaki IG Louka PlousiosNeos02

Ομιλία του Πρωτοπρεσβύτερου π. Ιωάννη Καλογερόπουλου την Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά, με αφορμή το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας (Πλουσίου νέου, Λκ. ιη΄ 18–27) [27/11/22]

Παρακολουθήστε την στο κανάλι του Ιερού Ναού μας στο Youtube.

 

Omilia pIwannisKalog Kyriaki IG Louka PlousiosNeos2022

Κυριακή ΙΓ΄ Λουκά (Πλουσίου νέου, Λκ. ιη΄ 18–27)

Συνήθεια το έχει η αγία μας Εκκλησία να μιλά συχνά - πυκνά για τα ίδια θέματα. Κι αυτό το κάνει, αφενός γιατί θέλει να μας εντυπωθούν καλά στο μυαλό μας, για να τα προσέχουμε και, αφετέρου,  να φυλαγόμαστε ή να ενεργούμε, ανάλογα με την περίσταση. Θέλοντας λοιπόν η αγία μας Εκκλησία, να δώσει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στον αγώνα που οφείλουμε να κάνουμε ενάντια στη φιλαργυρία, επέλεξε και σήμερα μια ευαγγελική περικοπή που μιλά για τον πλούτο. Ας τη θυμηθούμε στα γρήγορα και με απλά λόγια:

Ένας νέος άνθρωπος πλησίασε το Κύριό μας και, θέλοντας να τον δοκιμάσει, τον ρώτησε: «Διδάσκαλε, τί να κάνω για να κερδίσω την αιώνια ζωή;» και ο Κύριος του απάντησε: «Τις εντολές τις ξέρεις: να μη μοιχεύσεις, να μη φονεύσεις, να μην κλέψεις, να μην ορκιστείς ψέματα και, τίμα το πατέρα σου και την μητέρα σου. Αυτές να τηρήσεις.» Kι ο άνθρωπος αυτός, θέλοντας να δείξει ότι είναι αγαθός και να δικαιωθεί στα μάτια του Διδασκάλου και του κόσμου του λέει: «Όλα αυτά τα τηρώ από τα νιάτα μου. Άρα έχω σωθεί;» Κι ο Χριστός μας του απαντά: «Όχι. Ένα ακόμα χρειάζεται να κάνεις. Μοίρασε όλη σου την περιουσία στους φτωχούς και ακολούθησέ με.». Και, η συνομιλία κλείνει με τον νέο ν’ αποχωρεί πολύ λυπημένος γιατί δεν ήθελε ν’ αποχωριστεί τα πολλά πλούτη του και τον Κύριο να τονίζει το πόσο δύσκολο είναι για τους πλούσιους να μπουν στην βασιλεία του Θεού: «Πιο εύκολο είναι να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά ένας πλούσιος στην βασιλεία των ουρανών.»

Ο Ιησούς, αγαπητοί μου αδελφοί, είπε πως είναι πολύ δύσκολο να μπει στη βασιλεία του Θεού ένας πλούσιος, όχι όμως και ακατόρθωτο. Είναι δύσκολο γιατί ο πλούτος είναι μεγάλος πειρασμός, μεγάλο εμπόδιο. Όλοι όσοι αγαπούν τα χρήματα (όπως ο νέος της ευαγγελικής περικοπής, που είχε ταυτιστεί απόλυτα με την περιουσία του), άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο έχουν γίνει ειδωλολάτρες. Αν τους στερήσεις τα χρήματα ή τα υλικά αγαθά τους, είναι σαν να τους αφαιρείς ένα τεράστιο κομμάτι της ύπαρξής τους. Για να μη χάσουν τον εαυτό τους, εναγκαλίζονται τα υλικά αγαθά τους που μέσα τους έχουν πάρει τη θέση του Θεού. Γι’ αυτό κι ο Χριστός λέει (με άλλα λόγια) στον νέο της περικοπής: «Ένα σου λείπει. Σε εμποδίζει ο πλούτος σου να φτάσεις στο στόχο σου. Έχεις θεοποιήσει τα υλικά αγαθά. Αυτά όμως, σήμερα τα έχεις αλλά αύριο μπορεί να τα στερηθείς. «Πλούσιοι, όχι μόνον επτώχευσαν, αλλά και επείνασαν».

Ας δούμε όμως αδελφοί μου, τι μπορεί να εννοούσε ο Χριστός όταν έλεγε πως είναι πολύ δύσκολο ο πλούσιος να μπει στην βασιλεία του Θεού. Ο Χριστός και τον πλούτο και την φτώχεια (φαινόμενα που συναντούμε σε όλες τις εποχές) τα βλέπει από την σκοπιά της αιωνιότητας και τα κρίνει με το νόμο του Θεού. Τα αξιολογεί με κριτήριο τη μεγάλη αλήθεια ότι όλοι είμαστε παιδιά του Θεού, με ίσα δικαιώματα και ιερές υποχρεώσεις ο ένας απέναντι στον άλλον. Ο Κύριος δεν αρνείται το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και την ύπαρξη των χρημάτων στη ζωή μας. Εντοπίζει όμως παράλληλα τους πειρασμούς που συνεπάγεται ο πλούτος, αν ό άνθρωπος δεν τον τοποθετήσει σε ορθή βάση και επισημαίνει ότι: «Δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν του Θεού.» Δεν λέει ότι είναι αδύνατον. Λέει ότι είναι δύσκολο. Κι όταν οι ακροατές του τον ερωτούν: «Και τις δύναται σωθήναι;», απαντά: «Τα αδύνατα παρά τοις ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστί», δηλαδή, ότι μόνο κοντά στον Θεό είναι όλα δυνατά.

Είναι αλήθεια αδελφοί μου ότι, για τον χριστιανό που θέλει να ζει σύμφωνα με τον νόμο του ευαγγελίου, ο πλούτος συνεπάγεται σημαντικές υποχρεώσεις:  Κατά πρώτον, να τον κερδίζουμε με μέσα θεμιτά, με τον τίμιο και ευλογημένο ιδρώτα μας και όχι με άλλους τρόπους. Κι ύστερα, αφού τον κερδίσουμε, να γίνεται υπηρέτης μας και όχι ο αφέντης μας. Να είναι μέσον και όχι σκοπός. Να καλύπτει ανάγκες και όχι να χρησιμοποιείται για επίδειξη και σπάταλη. Το χρήμα (λέγει μια γαλλική παροιμία) είναι καλός υπηρέτης αλλά και κακός κύριος. Επίσης, ο πλούτος να τίθεται στην υπηρεσία της αγάπης. Όσοι τον διαθέτουμε, δεν επιτρέπεται να αγνοούμε  επιδεικτικά τον διπλανό μας που δοκιμάζεται από την φτώχεια ή και την ανεργία του. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, το χριστιανικό μας χρέος επιβάλει να δώσουμε αποτελεσματικότερα τη μαρτυρία της έμπρακτης αγάπης. Με λίγα λόγια, για τον πλούτο που αποκτήσαμε, να δείχνουμε με κάθε τρόπο την ευγνωμοσύνη μας προς τον Θεό γιατί, εκείνος είναι που μας χαρίζει κάθε τι αγαθό. Εμείς είμαστε απλά οι διαχειριστές του πλούτου που εκείνος μας παραχώρησε και οφείλουμε να τον διαχειριστούμε με βασικό γνώμονα την αγάπη μας, πρώτα για τους άλλους κι έπειτα για τον εαυτό μας.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός αγαπά τους ανθρώπους και όχι τα χρήματα διότι δεν πιστεύει στον πλούτο αλλά στον Θεό – Δημιουργό «ορατών και αοράτων». Γι’ αυτό και η εκκλησία μας καλεί όλους, πλουσίους και φτωχούς, να πιστέψουμε στον Θεό και ν’ αγαπήσουμε τους ανθρώπους. Κι εμείς, ένα πράγμα πρέπει να θυμόμαστε: Ότι, αν θέλουμε τη σωτηρία μας, αυτή δεν είναι ο πλούτος μα ο Θεός. Αν δεν είμαστε πλούσιοι, ας μην το θεωρούμε συμφορά. Κι αν είμαστε πλούσιοι, ας μην το θεωρούμε ευτυχία κι επαναπαυόμαστε, γιατί ο πλούτος δεν είναι βραβείο αλλά ευθύνη. Ότι κι αν είμαστε, ας έχουμε πίστη και αγάπη στον Θεό και αγάπη μεταξύ μας.

Αδελφοί μου, ο νέος του σημερινού ευαγγελίου έχασε την αιώνια ζωή γιατί προτίμησε τα πλούτη του από το ν’ ακολουθήσει τον Χριστό. Αυτό αγάπησε περισσότερο: Τα υπάρχοντά του. Ας ευχηθούμε, η δική μας επιλογή να είναι η αντίθετη. Όπως πολύ χαρακτηριστικά περιγράφει ο υμνωδός: «Ούκ ελάτρευσαν την κτίσιν οι θεόφρονες, παρά τον κτίσαντα». Ως θεόφρονες λοιπόν, με την ορθή διαχείριση του φθαρτού χρήματος ας αγοράσουμε τα άφθαρτα, με τα πρόσκαιρα τα αιώνια και έτσι, με επαρκές το «λάδι στο λυχνάρι μας» (όπως οι φρόνιμες παρθένοι της παραβολής) να εισέλθουμε στην βασιλεία των ουρανών.

Αμήν

© Copyright 2023 Καθεδρικός Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου Φανερωμένης Χολαργού Back To Top

«Ο Σταυρός του Χριστού» είναι η διδασκαλία του Χριστού. Μάταιος και άκαρπος είναι «ο σταυρός του κάθε ανθρώπου» - όσο βαρύς και αν είναι - εάν δεν μεταμορφωθεί σε «Σταυρό του Χριστού» με το ν᾽ ακολουθούμε τον Χριστό. «Ο σταυρός του κάθε ανθρώπου», για τον μαθητή του Χριστού γίνεται «Σταυρός του Χριστού», γιατί ο μαθητής του Χριστού είναι στερρά πεπεισμένος, ότι πάνω απ᾽ αυτόν (τον μαθητή) αγρυπνάει ακοίμητος ο Χριστός.

Ο σταυρός είναι και παραμένει βαρύς και καταθλιπτικός, ενόσω παραμένει ο σταυρός μας. Όταν όμως μεταμορφωθεί σε Σταυρό του Χριστού, τότε γίνεται ασυνήθιστα ελαφρός. «Ο ζυγός μου», είπε ο Κύριος, «χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστιν» (Ματθ. ια' 30). Ο μαθητής του Χριστού λαμβάνει τον σταυρό στους ώμους του, όταν παραδέχεται πως είναι άξιος των θλίψεων που η Πρόνοια του Θεού του καταπέμπει.

Άγ. Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ